یک ماه هممون سحرا با چشم خواب آلود پای سفره نشستیمو با هزارتا هول و اضطراب هی یه قاشق میخوردیمو میرفتیم یه لیوان آب میخوردیم دوباره میخوردیمو پشت سرش یه لیوان آب........  خلاصه بعضیامون انقد میخوردیم که وقتی اذان رو میگفتند و میخواستیم نماز بخونیم از بس تا گلومون خورده بودیم موقعی که میرفتیم سجده احساس میکردیم غذا تو گلومون گیر کرده و انگار یکی داره هل میده همه چی رو پایین.یا اونقد آب خورده بودیم که وقتی راه میرفتیم صدای قلب قلب تکون خوردن آب رو میشنیدیم.    

خلاصه خیلیامون میگرفتیم میخوابیدیم تا افطار که تشنه یا گرسنه نشیم.اما بعضیام مثه من از صبح تا شبش رو کلاس بودنو کلی مشغول بودن.من که همش ۱ ساعت بعد از افطار میرسیدم خونه.وقتیم که میومدم خونه از خستگی دلم میخواس حتی بدون افطار بخوابم.

خیلیام مثه بچه ها موقع افطار با هزارتا ذوق مینشستن سر سفره و چشاشونو به ذولبیا بامیه های خوش رنگ میدوختنو دعا دعا میکردن که اذان رو بگن و حساب اون ذولبیا بامیه هایی که بهشون چشمک میزدنو برسن.خیلیام تا قبل از افطار از گرسنگی حتی نمیتونستن راه برن اما تا صدای دلنشین اذان رو میشنیدن انگار همه ی اون گرسنگیشونو فراموش میکردنو سجادشونو پهن میکردنو میرفتن به سمت نیایش با خدا......

آخ خدا چقد این لحظه ها با همه ی سختی هاش قشنگ بود....

چشامونو بهم زدیمو ۳۰ روز گذشت.چقد سریع گذشت.....

حالا بعد از این ۳۰ روز خدا این عید قشنگ رو به هممون عیدی داده.همون عیدی که بعد از این چند روز تحمل کردن گرسنگی و تشنگی و سختی واسه هممون مثه عسل شیرینه.

سعی کنین طعم این عسل شیرین رو زیر زبونتون حفظش کنین چون تا سال دیگه باید منتظر بمونیم که دوباره خدا بمون عیدی بده.پس:

عید همتون مبارک

مثه همیشه عاچقتونم......